Świątecznie…

Światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. (J 1, 5).

Prolog Ewangelii Św. Jana zawsze czytamy w naszych wspólnotach zakonnych przed wieczerzą wigilijną. Wzrusza mnie niezmiennie. Zwłaszcza te słowa.

Bo to oznacza, że jeśli ze mną jest Jezus, to mam wszystko: szczęście, pełnię życia i pewność właściwej drogi.

Święty Jan nie mówi jednak: „Światłość rozprasza ciemności i wszystko staje się jasne.” Ludzie próbowali stworzyć takie systemy ideologiczne i społeczne, gdzie wszystko było jasne. Dobra materialne dzielone były po równo, co w praktyce oznaczało eliminowanie tych, którzy mają więcej, i plądrowanie ich domów. Dobro zawsze zwyciężało, nieważne, ile trupów zostało przy okazji na pobojowisku. Zło zostało ukarane – „zło” czyli wszyscy, którzy myślą inaczej. Wiemy, jak się te próby skończyły. Do dziś zbieramy ich owoce.

Tymczasem święty Jan mówi coś zupełnie innego: „Światłość W CIEMNOŚCI świeci i ciemność jej nie ogarnęła.” Droga z Jezusem – jedynym Zwycięzcą zła – jest drogą w ciemności. To droga przez zaufanie. Muszę się tego zaufania ciągle uczyć. Może to trwać nawet przez całe moje życie.

Ciekawe, że najważniejsze dla naszego zbawienia wydarzenia – Narodziny i Zmartwychwstanie - dokonały się w nocy. Przed świtem. Gdy jeszcze było ciemno.

Teraz jesteśmy właśnie w takim momencie: przed świtem. Jeszcze jest ciemno.

Jeszcze trwa pandemia. Wielu ludzi przeżywa Boże Narodzenie z dala od bliskich albo w żałobie, bo stracili kogoś z powodu covidu.

Jeszcze w naszym kraju są podziały. Jeszcze jest fala wzajemnej nienawiści i pogardy.

Jeszcze przytłaczają nas wiadomości o kolejnych aferach pedofilskich wśród księży.

Jeszcze hitem Internetu okazują się bluźniercze grafiki Marty Frej z Matką Boską popierającą protest z błyskawicą.

Jeszcze jestem egoistką. Jeszcze mi się nie chce otworzyć drzwi bezdomnemu, który dzwoni do naszego klasztoru z prośbą o herbatę i kanapkę, i czekam, aż zrobi to inna siostra. Jeszcze za mało kocham moich bliskich, wspólnotę, ludzi, których Bóg stawia na mojej drodze.

Jeszcze nie dorastam do tajemnicy Boga, który dla mnie stał się bezbronnym Dzieckiem.

Jeszcze… Tak dużo jest tych „jeszcze”, ale Jezus się nimi nie zraża. Przychodzi, choć jeszcze nie nadszedł świt.

W ciemności słychać już płacz Dziecka. Bezbronnego niemowlęcia, które może wszystko. Dawcy nadziei dla mnie i dla świata. Czy pójdę razem z pasterzami oddać Mu pokłon? Czy uwierzę, że w mojej ciemności zajaśniała już Światłość?